11/5/2007 - Çal kalemim,oyna kelimelerim
Sözün bittiği yerdeyim.
İçimde sakladığım tüm cümleler, kekeme bir lisanla ,
çözemediğim soruların cevaplarını arıyor.
Gecenin karanlığında , boğuşurken kelamsız kelimelerim,
cebelleşiyor, düşlerimin ortasından sırıtan sanrılarım.
Tüm ölü hücreler yüreğime dokunurken,
bir yaprak düşüyor dalından.,
yüreğime düşen kardelenlerle birlikte.
bir hazan mevsimi kesişiyor,
hüzne istikamete yol alan bir yolun başında.
Bir tomurcuk gül fısıldıyor,
koca bir bir ömrün nasıl da örselendiğini,
nasıl da ertelendiğini.
Zihin canavar bir bellek,
depoluyor arşivde ne varsa,kayda düşüyor geçmiş.
Bilir kişi edasıyla önüne dikilen zaman,
nasıl da acımasız nasıl da oyunu kuralına göre oynuyor.
Hayır Tek kişilik perde ve bu fragman benim sahnem değildi ki
Ben bu oyunu hakketmiyorum.
Perde kapansın!
Herkes gerçeklerinin içinde ait olduğu yerde kalsın
İşte tahammülün bittiği yerde isyanlar başlarmış,
isyanın olduğu yerde de çırpınışlar.
Su derin, deniz depderin,
Yüreğim ise,sığ bir başlangıcın ayak izlerini çizerken kuma,
yüreğim işliyor ruhunu, depreşmiş satır aralarına.
Çal kalemim hüzzam makamını,
oyna kelimelerim hiç durmazcasına .
Kalem çalar, kelimeler oynar,
bir deli yürek işte böyle kendini oyalar.
Söz çok, anlatacak yürek yok.
Yoklar içinde varsan şayet,
böyle de köşeye sıkışırsın elbet.
Haydi çık artık derin dehlizlerin içinden,
yoksa ne çekeceksen çekeceksin , sen bu dilinden.
Dil keskin, dil paslanmış,
dil söylenecek sözlerin gerisinde saklanmış.
Görünen zahiri değil ,
hissettiklerin de mübalağa değil.
Haydi yor artık kelime oyunlarını,
dinlendir yüreğinin en güzel yerinde,
Bak artık kendinde alay ediyorsun içindeki senle.
Yüzler birbirinin içine girmiş,
kalpler layık olmayan gönüllerin ellerinde kalmış.
Bir varmış bir yokmuş
kimbilir yaşanılanların çoğu da masalmış.
Belki de anlatandan çok anlayana bir sazmış.
Haydi bağlamam, dokun bam teline,
Ne olacaksa olsun ,göreyim dünya gözüyle.
| 
